شاعرانه

X

شاعرانه


	سلام به همه اونایی که به این جا سر میزنن من مدت هاست که نیست... و این شاید اصلا عجیب نباشه!!!!! سال ۸۶ هم مثل ۸۵ ۸۴ ۸۳ و ۸۲ سال گندیه ومن هم چنان خسته و تنهاتر از هر سال... من نه تنها به خودم بلکه به کسی که دوست برادرو حتما آشنای شماست و همسر من شد نتونستم کمکی کنم و اینه ثمره ۴ سال زنده بودن!!!!!!!! و احتمالا نفس کشیدن و شاید زندگی کردن!!! چی باید نوشت وقتی فقط جز"خسته گی" چیزی نیست جز"تنهایی"..... از یک مرده که بود و نبودش فرقی نداره چه انتظار؟؟؟؟؟ تا یادم نرفته بگم که امیدوارم ۸۶ برای شما حداقل با خوبی شروع وبا خوشی به پایان برسه \|+\| نوشته شده توسط samira در سه شنبه 25 اردیبهشت1386 \|


	بگذار هنوز خیال کنم بادها برای من می وزند اعتراف کردن گویا مد شده ولی من از این مد اصلا خوشم نمی یاد. <P></P> <P>فقط می خوام بگم که "زندگی یه دروغ بزرگه و هر چیزی که به اون ربط داره مثل دوست داشتن ...عشق..."</P> <P> </P> <P> " بگذار هنوز خیال کنم </P> <P> بادها برای من می وزند" </P> \|+\| نوشته شده توسط samira در سه شنبه 8 اسفند1385 \|


	این جا چیزی شبیه من اين جا چيزي شبيه من خياباني دراز با شيارهاي مخصوص تراموا شروع مي شود و صبح اندامم را كه شكلي از رفتن نبوده هيچ وقت با قهوه هاي متاسف مربوط مي كند سال هاست گوشه هايي از من به ايستگاه نمي رسد من مرده ام مرگ تازه اي هستم كه تا دست به دست نشده به دست راستمان وابسته ام به تجارت اورانيوم و صدايم را تقليد مي كنم براي اين جناح افراطي پوسيده گي هاي بزرگي ريشه مي دهد(دارد) مي زند به سرم به دوستت دارم هاي همسرم عادت دارم و هنوز وقتي حواسم را از تهران به زمين مي گذارم از ديوانه گي ام كه روي ديوار ديگري درز مي كند بالا مي زنم و تا امتداد اين روزنامه هاي عصر با لهجه ها ي اين همه جنوب مرددم و با آن كه مرددم مجبورم از زني كه مدام پيچيده است به عكسي كه بر عكس گود مي شود توي چشمم حالا كه خودم را فاش مي كنم كسي قدغن بالا مي زند از من و تهراني كه زود باور است در جا مي زند در جايي كه نيست نبوده هيچ وقت . \|+\| نوشته شده توسط samira در جمعه 4 اسفند1385 \|


	تقديم به همسر عزيزم... هميشه دستخوش اتفاقي مخاطره آميز زاييده مي شوم توي اين سگداني از جايي در انتهاي تلخي اين قهوه هاي نخورده به اندام واره ي زني كرخت كه خودش را قوز مي كند در من سر در گم اين سگداني و تعلقي به اين ناشناخته نداشتن نقصانم را به تدريج گم مي كند و لوده گي هاي شبانه ام را تهديد به فاجعه اي مخدوش اين زماني كه همه را ترك كرده است در كجاي جايي اتراق مي كند در من و طغياني كور از اضطرابي كشنده متقاعدم مي كند به اين سگداني متقاعد مي شوم متروكه اي كثيف كه اعتراف مي كند وقاحتش را توي اين سگداني چيزي از درونم بيرون مي زند و تا هر دوي مان را جعل نكرده دست بر نمي دارد اين اتاق هاي اجاره اي با ديواره هاي جزام گرفته شان از تعلقاتم توي اين سگداني از انزجار چيزي بيرون ام و اتفاقي مخاطره آميز زاييده مي شود 3/5/85 بجنورد \|+\| نوشته شده توسط samira در شنبه 21 مرداد1385 \|


	سلام... این شعرها مخصوصا اخری بعد از کپی از دیسکت بد نوشته شده. ببخشید!!!!!!!!!!!!!!! \|+\| نوشته شده توسط samira در دوشنبه 5 تیر1385 \|


	من اواخر آوريل ام! سقف از اندامم چكه مي كند و عفريته هاي پير آهنگ جملات شكسپير را اپرا در اتاق ِ پذيرايي ، رگه هايي از نژاد پرستي ست و زن جنين سقط شده ي هولناكي كه در من مي لولد. آي! آرواره هاي تمدن! سهل انگاري دوباره خودش را كوك مي كند و من كه روي حواس دنيا اثر مي گذارد. خرداد 85 بجنورد \|+\| نوشته شده توسط samira در دوشنبه 5 تیر1385 \|